Në një intervistë të gjatë, Elton Tozaj, ka hedhur dritë mbi një nga skandalet më të mëdha që ka përfshirë industrinë e spektaklit në Shqipëri.
Duke folur hapur për arsyet që e shtynë të bënte publik lajmin e videove intime të qarkulluara së fundmi, Tozaj mbrojti pozicionin e tij si një gazetar i pavarur.
Ai theksoi me forcë se nuk ka publikuar vetë asnjë video, por ka përmbushur detyrën e tij për të informuar publikun mbi një fenomen shqetësues që po gërryen shoqërinë shqiptare.
Sipas tij, ndryshe nga gazetarët e tjerë që sillen si ‘servilë’ të këngëtarëve apo aktorëve, ai ka zgjedhur të ruajë distancën për të raportuar me vërtetësi.
Një nga deklaratat më të forta të Tozajt ishte përshkrimi i Shqipërisë si një ‘shtet seksokrat’. Ai artikuloi qartë se nuk bëhet fjalë vetëm për botën e televizionit dhe artit, por për një sistem të tërë të shtrirë në politikë, ekonomi, polici dhe drejtësi, ku meritokracia është zëvendësuar nga ‘seksokracia’.
Sipas kësaj akuze të rëndë, ngjitja në shkallët e karrierës është e lidhur drejtpërdrejt me gatishmërinë për të ofruar favore intime.
Ai e përshkroi këtë si një ‘bastardim total’ të vlerave, duke theksuar se shoqëria shqiptare ka nevojë imediate për një katarsis moral, në mënyrë që të zhduket ky model abuziv i suksesit.
Pjesa më e ndjeshme e raportimit të tij u ndal tek figura e njohur e artit shqiptar, kompozitori Adrian Hila.
Tozaj u shpreh se fakti më alarmant i këtij skandali nuk është përfshirja e personazheve të ndryshme në akte intime, por vendi ku këto video janë regjistruar.
Për dekada, Hila është parë si një institucion më vete, producent i talenteve të reja dhe emisioneve për fëmijë.
Megjithatë, pretendimet e ngritura flasin për një realitet diametralisht të kundërt, ku brenda atyre mureve dyshohet se janë organizuar dhe filmuar akte orgjish.
Ky transformim i një tempulli të artit në një skenë abuzimi ka prekur thellë opinionin publik.
Tozaj vuri theksin tek thelbi i problemit: privatësia dhe shfrytëzimi. Kur flitet për ‘hakerim’ të kamerave të sigurisë, ai shprehet skeptik se agjencitë shtetërore apo hakerat e zakonshëm do të kishin interesin parësor të ruanin vëzhgimin ndaj një kompozitori, përveçse nëse këto materiale ishin ruajtur me vetëdije.
Ky detaj ngre pikëpyetje të reja mbi motivet prapa regjistrimit të këtyre videove dhe rrezikun kanosës për çdo personazh që ka kaluar përmes atij mjedisi.
Debati tashmë kalon nga thashethemet e kronikës rozë tek një çështje e mirëfilltë e të drejtave të njeriut dhe abuzimit me besimin profesional.